PodlaskaFantastyka.org

Ocho, znaczy ciche nadzieje na zamknięcie całości w trzech odsłonach szlag trafił. Nic to, dobrze że przynajmniej jest nadzieja na lepsze czytadło niż odsłona druga

Z tego, co pamiętam ze Spodków (a przyznam, że pamiętam mętnie), to chyba była mowa o czterech tomach.

Jeśli chodzi o Discha, to "Na skrzydłach pieśni" to książka bardziej wciągająca, bo posiada bardziej rozbudowaną i skomplikowaną fabułę, dzieje się w końcu na przestrzeni kilkunastu bodaj lat a "Obóz" to tylko psychologiczne studium... hmm... chęci poznania? żądzy wiedzy i władzy za tym idącej? Forma pamiętnika poza tym nie jest tak zajmująca jak typowa narracja. Jedno i drugie polecam.

Dostałem "Kłopoty w Hamdirholm" na klasowej Wigilii! Ja nie mogę, dawno tak nikt nie trafił z prezentem dla mnie! Rzuciłem w diabły "Gildię magów", "Miecz i kwiaty t.2".. Ba, rzuciłem w diabły "Żmiję" Sapkowskiego! Świdziniewski jest lepszy. Mimo, że śmierdzi Warhammerem, Tolkienem i ogólnie klasyką fantasy, już czuję, że to będzie dobra książka. Wystarczy wspomnieć, że po motywie golenia nóg przez krasnoludki tarzałem się ze śmiechu dobre 5 minut : ) .

Polecam każdemu miłośnikowi krasnoludów i ich rubasznego humoru, lejącego się strugami piwa i krasnoludzkiego bimbru! Zresztą, czego można było się spodziewać po członku "Winlandu"? Szkoda, że nie napisze już nic więcej..

A pod choinką czeka już "Pan L.O. t.3". Zapowiadają się fajne święta :} .

He he. A krasnolud gej? Rewelacyjne rozprawianie się ze stereotypami pokutującymi w fantasy. I to wszystko tylko w pierwszym opowiadaniu. Ciekawe co będzie dalej?

Ja juz jestem po 100 stronach. Troche za duzo jak dla mnie przeklenstw niewyszukanych jest, chociaz "o kyłwa" bylo zajebiste. Ksiazeczka bardzo spoko, ale trzeba do niej podejsc baardzo na luzie Nie wiedzialem ze autor jest z bialego, tymm bardziej polecam (skojazyla mi sie tak koza Ogrodniczka hehe). Bartek - to ten członek Winlandu, który odszedł w tym roku?

Tak, autorem był Wojtek Świdziniewski vel Olaf Wesoły (taki rubaszny, grubszy jegomość ze świetnym poczuciem humoru )

Krasnolud gej był, więc co dalej? Dalej leci tak: wampir rysujący na ścianach komiksy, "nekroholik" widzący wszędzie "łurzowe kłuliczki"; barbarzyńcy z wyższym wykształceniem zakładający akademię barbarzyństwa o licznych i bardzo ciekawych kierunkach oraz rozbudowanym segmencie zajęć praktycznych; wędrowna trupa cyrkowa w składzie Borostwór, Paragon elf Golas, pirotechnik Gandzialf, oraz niziołki "opierdalające" sakiewki w składzie: Dildo, Maverick, Peleryn, Tłuk i Dziamdzia; groźna sekta pryszczatych, grubych okularników wyznających niejakiego Tolka vel Tolkiena, zwana tolkienistami ... i wiele innych atrakcji.

Brakuje w literaturze fantastycznej takich pozycji. Książka już nawet nie z humorem, ale ostrym jajcem. Totalnie wyśmiewająca kanon fantasy, wykorzystująca stereotypy i zarazem je łamiąca. Mało tego, Olaf śmieje się z nas samych (siebie samego), opisując sektę tolkienistów. Stereotyp fantasty - przemądrzałego, "zniszczonego przez książki", w okularach, a la denka od słoików , żyjącego w swoim odrealnionym świecie świra. Wiecznie z nosem w książkach.
Jak dla mnie miód. Humor ocierający się o absurd trafia do mnie jak najbardziej.
Książka jest zbiorem opowiadań, które jednak tworzą całość. Czytać na wyrywki raczej się nie da.
"Kłopoty w Hamdirholm" to kawał solidnej literatury, dla ludzi z poczuciem humoru, mających duży dystans do kanonu literatury fantasy, a może i do siebie.

I wszystko było by super, gdyby nie świadomość, że Wojtek niczego już nie napisze ...

No dobra juz mam dwie setki i znacznie sie rozkrecilo Dildo Baggins i Borostwor rzadza

Viking, nie musiałeś zdradzać tylu strzegółów ;] . Chociaż ja i tak już po przeczytaniu jestem.

Od siebie dodam tylko, że książka to nie jest tylko i wyłącznie worek z jajami (ale głupio brzmi), ale jest tam też kilka poważniejszych momentów, kiedy Olaf przypomina o takich oczywistych, ale ważnych wartościach jak na przykład miłość. Jak dla mnie - bomba.

Obecnie męczę Pana Loda Ogrodowego 3 i niestety, "męczę" to właściwe słowo ;[ .

Widzę, że po Świętach czytelnictwo wzrosło:) Jeśli chodzi o "Kłopoty" to kupiłam je bratu i niestety nie zdążyłam przeczytać zanim je (od)dałam. Jeśli chodzi o czytanie na wyrywki, to okazało się, że opowiadanie "Wiosna w Hamdirholm" czytałam już kiedyś w Sience Fiction i do tej pory tekst: "Musi jakieś kłaczki..." funkcjonuje u mnie w domu. Nie skojarzyłam na początku autora i byłam miło zaskoczona, zwłaszcza, że jest tego więcej. Przeczytałam mniej więcej pół książki i jak mi ktoś zechce pożyczyć to bardzo chętnie skończę:)

A ja zwiedziłem (nareszcie) Lodowy Ogród razem z Drakkainenem i jego kompanią. Spodziewałem się czegoś mroczniejszego, psychodelicznego jak w pierwszej części (wszechobecna mgła i atmosfera lęku). Otrzymałem coś na wzór tomu drugiego - długo nic się nie dzieje, aż w końcówce coś się rozkręca : P . Co by nie było, to jednak książkę machnąłem w 3 wieczory, więc zła nie jest.

No i mała zachęta dla wtajemniczonych - wątki Vuko i Filara nareszcie się łączą .

Udało Ci się zanęcić W takim razie zamawiam sobie pożyczenie od Ciebie tak szybko jak się da

Na Święta nie dostałam nic fantastycznego, dlatego też czytam w tej chwili "Rio Anaconda" Cejrowskiego i jestem bardzo miło zaskoczona.

Hej, co tak zacichło? Naprawdę nie przeczytaliście nic godnego polecenia? Skończyłam właśnie czytać "Przez ciemne zwierciadło" Dicka i już po przeczytaniu mogę powiedzieć, że dobra książka i polecam ją każdemu, komu nie przeszkadza trochę psychodeliczny, trochę narkotyczny klimat. Do połowy książki nie mogłam się wciągnąć, choć samemu utworowi nie miałam nic do zarzucenia, może czytałam zbyt małe fragmenty jednorazowo (góra 10 stron na raz), potem akcja zarysowała się wyraźniej i nabrała tempa. Pamiętam, że już kilka lat temu chciałam obejrzeć film, kiedy dopiero się pokazał, teraz nabrałam ochoty ponownie, tym bardziej, że zastosowano tam ciekawą odmianę animacji...

Pozostałe książki przeczytane ostatnio nie należą do fantastyki, ale z czystym sumieniem mogę polecić:

Krzysztof Schmidt, Nozomi Nakanishi: "Iriomote - wyspa dzikich kotów" - każdemu, kto ma w sobie choć iskrę przyrodnika, zwłaszcza, gdy lubi koty i interesuje się kulturą Dalekiego Wschodu

Marina Lewycka: "Zarys historii traktora po ukraińsku" - każdemu, kto szuka szybkiej, lekkiej lektury i interesuje się traktorami

Axel Brauns: "Barwne cienie i nietoperze" - każdemu, kogo interesują tajemnice ludzkiego mózgu i psychiki, w tym przypadku u osób z autyzmem

Skoro posucha, to ja wrzucÄ™ to coÅ› swojego.

Hyperion - ponoć ostatnio znana seria s-f. Dość powolna akcja, ale książka bardzo ciekawa. Mi najbardziej przypadł do gustu co jakiś czas zmieniający się sposób narracji. Fajna żonglerka stylami, do tego niezłe opowieści i sporo stron dobrej lektury. Właśnie zabieram się za tom drugi.